W języku polskim jest siedem przypadków, których nierzadko ciężko się nauczyć. W języku arabskim jest zdecydowanie prościej. Przypadki są tylko trzy (!) - mianownik, dopełniacz, biernik (I, II, III). Bardzo łatwo je rozróżnić, ponieważ są zbliżone do języka polskiego.
Poza niektórymi sytuacjami słowa rodzaju żeńskiego odmieniają się identycznie jak słowa rodzaju męskiego. Końcówki są inne jedynie w liczbie mnogiej przy słowie określonym.
Arabski wiąże ściśle II przypadek (dopełniacz) razem z przyimkami. Rzeczowniki i przymiotniki, które będą pojawiały się po przyimkach będą występowały właśnie w dopełniaczu, np. فِي آلبَيْتِ (w domu).
Zastosowanie przypadków
Mianownik
Używany głównie do wyrażania podmiotu. Stosuje się go podobnie jak w języku polskim.
Dopełniacz
- Używa się go po przyimkach
- Drugi człon idafy zawsze jest w dopełniaczu
- Używany po liczebnikach od 3 do 10 oraz po pełnych setkach i tysiącach
Biernik
- Jest używany w okolicznikach czasu, np. صَبَاحاً, مَسَاءً
- Używany po liczebnikach od 11 do 99
- Występuje po czasownikach
Tabela dostępna na alarabija.com
Tabela dostępna na alarabija.com
Tabela dostępna na alarabija.com
