Urodził się 06.01.1883 roku w Baszarri w ówczesnym Imperium Osmańskim, a zmarł 10.04.1931 roku w Nowym Jorku w USA. Był libańskim pisarzem, poetą, malarzem i przedstawicielem szkoły syryjsko-amerykańskiej w literaturze. Był jednym z najważniejszych twórców współczesnej prozy poetyckiej w literaturze arabskiej. 

W 1932 roku wydał powieść poetycką Prorok, którą przetłumaczono na ponad 100 języków. Powieść ta zyskała ogromną popularność w latach 60. XX wieku wśród hipisów.
Jako ciekawostkę można dodać, że brytyjski zespół The Beatles ma na swoim koncie piosenkę, która niemal w całości składa się z utworu Khalila Gibrana “Julia” - piosenka zainspirowana dziełem Gibrana pt “Prorok”

Dzieciństwo spędził w Libanie. Jego rodzina była bardzo biedna, przez co jedyne wykształcenie jakie otrzymał to była nauka u księdza, który przekazał mu biblijne wartości, uczył go przedmiotów ścisłych i humanistycznych oraz języka syriackiego i arabskiego. 

W 1895 roku przeniósł się z rodziną do Stanów Zjednoczonych do Bostonu, gdzie zmienił nazwisko na to obecnie znane.
W 1898 roku sam wrócił do Bejrutu, gdzie przez 4 lata uczęszczał do prowadzonej przez księży Szkoły mądrości. W Libanie rozwinął swoją znajomość literatury oraz języka arabskiego. 

W 1903 roku wrócił do Bostonu. Chwilę później zmarła jego rodzina. W tym samym czasie opublikował swoje pierwsze dzieła. 

W 1907 roku poznał Mary Elizabeth Haskell, która była dyrektorką renomowanej szkoły dla dziewcząt w Bostonie. Często pomagała pisarzowi materialnie. Ich znajomość z czasem przekształciła się w trwający do końca życia romans, mimo że oficjalnie się do tego nie przyznawali. Ich wspólna korespondencja została opublikowana. 

Dodatkowo korespondował przez 19 lat z Majj Zijadą.

W 1908 roku wyjechał do Paryża w celu studiowania sztuki, ale w 1910 roku wrócił do Bostonu, a dwa lata później przeniósł się do Nowego Jorku, gdzie zajął się pisarstwem i sztuką plastyczną. Działał wśród inteligencji arabskiej na emigracji, gdzie założył Ligę Ludzi Pióra, która zrzeszała pisarzy szkoły syryjsko-amerykańskiej. Szkoła ta była ściśle związana z nurtem romantycznym, wprowadziła także do literatury arabskiej nowe podejście do języka oraz nowe formy literackie. W późniejszym czasie chcąc dotrzeć do szerszego grona odbiorców zaczął pisać w języku angielskim. 

„Dusza Dżubrana Chalila Dżubrana była jedną z tych dusz doświadczających chwil całkowitej jasności, w których Prawda uwielbia się odbijać. W tym była chwała Dżubrana. W tym był jego ból. Gdyż dusza, która odzwierciedliła Prawdę choćby przez krótką chwilę, zawsze będzie już doświadczała bólu, ilekroć tylko przyjdzie jej odzwierciedlić nieprawdę. Wielka jest różnica pomiędzy jej bólem a bólem dusz zaśniedziałych. Oko, które choćby przez krótką chwilę dojrzy oblicze Piękna, zawsze ronić będzie krwawe łzy, ilekroć dostrzeże brzydotę. Wielka jest różnica pomiędzy jego łzami a łzami oka, które dostrzega jedynie ziemskie piękno! Komukolwiek nie znane są cierpienia Dżubrana, temu nie będzie również dane poznać jego radości. Zaś ktokolwiek nie zna jego radości, nie pozna również siły, która pozwoliła mu tchnąć te radości i cierpienia w słowa rozbrzmiewające muzyką, w kolory wyraźne niczym żywe myśli i pragnienia oraz w linie tworzące drabiny pomiędzy zamieszkującym ludzkie serce zwierzęciem i Bogiem spoczywającym w tym sercu na tronie. Odkrywając siebie samego przed sobą, Dżubran odkrywa nas przed nami samymi. Polerując lustro swej duszy, poleruje on lustra naszych dusz. W tej samej Prawdzie, w której znajduje on swoją chwałę i my znajdujemy naszą chwałę." - fragment biografii napisanej przez Mikhaila Nuayma 

Cytaty z Proroka wykorzystywane są chętnie podczas rozmaitych okazji takich jak ślub czy narodziny dziecka, a w lutym 2012 roku w Hollywood rozpoczęły się przygotowania do ekranizacji Proroka z Salmą Hayek w jednej z ról.

„Jestem Libańczykiem i jestem z tego dumny... Należę do narodu, którego piękno opiewam.. Jestem chrześcijaninem i jestem z tego dumny. Kocham jednak proroka arabskiego i głoszę wielkość jego imienia, czczę wielkość Islamu i boję się, by nie spłowiała. Jestem Lewantyńczykiem, a choć na wygnaniu, pozostaję Lewantyńczykiem z temperamentu, ze skłonności – Syryjczykiem, a uczuciem jestem Libańczykiem. Jestem człowiekiem Wschodu, którego cywilizacja jest starożytna, który ma piękno magiczne i smak wspaniały i wonny. Chociaż podziwiam stan obecny cywilizacji zachodniej, wspaniały rozwój i postęp, który osiągnęła, Wschód zostaje ojczyzną moich snów, teatrem moich pragnień i wzdychań... Życie moje nie znajduje lepszego odpoczynku niż ten w osobie Jezusa. Jak piękną rzeczą jest mówić człowiekowi o Bogu”.
Bezmiar talentu Khalila Gibrana podkreśla jego pozycja wśród twórców literatury światowej – uważany jest on bowiem za jednego z trzech najlepiej sprzedających się na świecie autorów po Szekspirze i Lao-Tsym. Wciąż mówi się o nim jako o jednym z najwybitniejszych przedstawicieli literatury arabskiej XX w. Gibran to także utalentowany malarz. August Rodin, którego Gibran poznał podczas pobytu w Paryżu na stypendium (1908–1910) w tamtejszej Académie Julien i École des Beaux-Arts , stwierdził, że jest to „William Blake XX wieku".

Najważniejsze dzieła:

• Prorok - powieść poetycka, najważniejsze dzieło
• Muzyka - książka 
• Narzeczone łąk - zbiór opowiadań
• Szaleniec
• Piasek i piana
• Jezus. Syn człowieczy
• Ogród proroka
• Połamane skrzydła 
• Buntownicy 
• Uśmiech i łza 
• Burza

Arcydzieło Kahlila Gibrana, Prorok, jest jednym z najbardziej lubianych klasyków naszych czasów. Wydana w 1923 roku została przetłumaczona na ponad dwadzieścia języków, a same amerykańskie wydania sprzedały się w ponad dziewięciu milionach egzemplarzy. Prorok to zbiór esejów poetyckich, filozoficznych, duchowych, a przede wszystkim inspirujących. Rozmyślania Gibrana podzielone są na dwadzieścia osiem rozdziałów obejmujących tak rozległe tematy, jak miłość, małżeństwo, dzieci, dawanie, jedzenie i picie, praca, radość i smutek, mieszkanie, ubrania, kupno i sprzedaż, przestępczość i kara, prawa, wolność, rozum i pasja, ból, samopoznanie, nauczanie, przyjaźń, rozmowa, czas, dobro i zło, modlitwa, przyjemność, piękno, religia i śmierć. „Ta książka ma sposób przemawiania do ludzi na różnych etapach ich życia. Ma tę magiczną cechę, im więcej ją czytasz, tym lepiej rozumiesz słowa”.